czytelnia piri, felietony, opowiadania i wiersze

Wiersz: “Towarzyska Samotność”

Towarzyska samotność – czy to jej prawdziwa natura? Dlaczego tak obsesyjnie jej unikamy? Może wcale nie jest taka straszna, jak ją postrzegamy?

Gdy samotność zastąpi Ci drogę
Nie uciekaj, brataj się z nią.
Uśmiechnij się do niej radośnie,
Nie bój się zapytać, jak się miewa.
Porozmawiaj z nią szczerze chwilę,
Nie oskarżaj jej, spróbuj zrozumieć,
Zastanów się dobrze, dlaczego przyszła.
Możesz uprzejmie i serdecznie ją przyjąć,
Zaparzyć herbaty i zaproponować nocleg
Lub wyprosić, ale pamiętaj ona i tak wróci,
Bo bardzo brakuje jej towarzystwa.

Aleksandra Piri
towarzyska samotność